Chory z wielomiejscowym uszkodzeniem tkanek

Należy pamiętać, że najważniejszą zasadą w udzielaniu pierwszej pomocy w przy-padkach złamań czy zwichnięć kości jest unieruchomienie uszkodzonego odcinka narządu ruchu wraz z sąsiednim stawem.

Chory z wielomiejscowym uszkodzeniem tkanek po ustąpieniu stuporu tkankowego odczuwa tylko dolegliwości z miejsca najbardziej bolesnego. W przypadku uszkodzeń wielomiejscowych kierowanie się bólem jako jedynym objawem uszkodzenia może spowodować przeoczenie poważnych uszkodzeń, dlatego drobiazgowym badaniem szukać trzeba innych złamań czy obrażeń. Poza tym unika się zbędnych zmian pozycji ciała, aby nie powodować wystąpienia wstrząsu lub pogłębienia wstrząsu już istniejącego.

Jeżeli chory ma już unieruchomioną kończynę w sposób prowizoryczny na miejscu wypadku, nie należy zmieniać unieruchomienia na inne, chyba w razie wyraźnych dowodów, że zastosowane unieruchomienie może spowodować dodatkowe szkody i obrażenia (np. zaburzenie krążenia krwi).

Podczas transportu chorego na dalsze odległości należy sprawdzać kolor i ciepłotę skóry oraz ruchomość palców uszkodzonej kończyny, jak również sprawdzać, czy opatrunek nie uciska kończyny w miarę narastania obrzęku, lub też czy się nie rozluźnia.

Przeniesienie chorego np. w bezpieczne miejsce jeszcze przed zastosowaniem unieruchomienia kończyny dolnej powinno być dokonywane przynajmniej przez dwie osoby, wyjątkowo ostrożnie i delikatnie. Obydwaj przenoszący stają po stronie kończyny złamanej. Jeden podkłada ręce pod plecy i pośladki chorego, który obejmuje go za szyję, drugi podkłada ręce powyżej i niżej miejsca złamania, przesuwając je aż pod kończynę zdrową lub stosując wyciąg osiowy za stopę, w ten sposób unoszą chorego jednocześnie.

Rannego nieprzytomnego lepiej przesuwać na płaszczu, gdyż nie wiadomo, czy nie doznał dodatkowych obrażeń, np. miednicy czy kręgosłupa, których nie można rozpoznać bez dokładnego zbadania po rozebraniu go.

Obrażenia wieloiniejscowe. Rokowanie co do życia i zdrowia chorego po zranieniach wielomiejscowych zależy od czasu, jaki upływa od urazu do chwili wszczęcia postępowania leczniczego. Przedłużenie tego okresu obciąża rannego i pogarsza rokowanie z powodu utrzymywania się wstrząsu, niedotlenienia tkanek, szerzenia zakażenia. U chorego ze zmniejszoną objętością krwi krążącej każdy ruch i zmiana pozycji ciała może prowadzić do pogłębienia wstrząsu.

Rannego nawet z nieoznaczalnym ciśnieniem krwi i tętnem można utrzymać przy życiu, jeżeli stan ten trwa przez krótki okres. W przeciwieństwie do tego utrzymujące się kilka godzin ciśnienie krwi o wartościach 70-90 mm Hg, czyli na pograniczu wstrząsu i niedotlenienia tkanek, może pociągać za sobą inwazyjną posocznicę czy zmiany nerkowe, decydujące o życiu.

Pierwsza pomoc rannemu z ciężkimi obrażeniami wielomiejscowymi będzie celowa i skuteczna w przypadku przestrzegania następującego schematu postępowania. Należy :

– 1) zapewnić drożność dróg oddechowych,

– 2) opanować masywny krwotok zewnętrzny,

– 3) zwalczać ból,

– 4) unieruchomić złamania i zwichnięcia,

– 5) transportować chorego.

Postępowanie należy dostosować do obrażeń ciała

W czasie transportu, jeżeli może on trwać dłuższy czas, należy przede wszystkim kontrolować drożność dróg oddechowych i rozpocząć przetaczanie dożylne płynów krwiozastępczych.

Postępowanie należy dostosować do obrażeń ciała i ich skutków. Unieruchomienie transportowe jest w każdym przypadku indywidualne i zależne od rodzaju uszkodzeń.

Dodaj Komentarz

O sobie
Witaj! Założyłem tego bloga po to, by móc dzielić się zdobytą wiedzą, którą zgromadziłem przez 15 lat. Porady zawarte w formie artykułów służą jedynie w celach informacyjnych. Nie ponoszę odpowiedzialności za skutki uboczne. Dlatego najlepiej wszystko konsultować z lekarzem. W wolnych czasie jak nie zagłębiam się w medycynie dużo zwiedzam :)
Kategorie
Najnowsze wpisy